Zoeken in deze blog

zondag 23 augustus 2026

Eglise prioriale Saint-Didier te Saint-Dier-d'Auvergne (Puy-de-Dôme 63)

 Eglise prioriale Saint-Didier 

te Saint-Dier-d'Auvergne



Beschrijving.
De kerk viel al vanaf 1050 onder de abdij van La Chaise-Dieu. De priorij werd aan het einde van de 14e eeuw, rond 1379, versterkt, terwijl de bevoegdheden van rechtspraak werden gedeeld met de heren van Montboissier. De naam van de kerk is ontleend aan die van bisschop Didier van Cahors, zoals blijkt uit het kooreinde.
De kerk en de priorij zijn gebouwd aan de rand van een rots die uitkijkt over het beekje Miodet.  In het zuiden staan de verbouwde gebouwen van de priorij.  Men ziet er twee vierhoekige torens uit de 13e eeuw, twee romaanse woongebouwen die in de late middeleeuwen en de moderne tijd zijn verbouwd; raamopeningen, modillons, een brede deur versierd met een gebeeldhouwd lijstwerk en zuiltjes met bladkapitelen.
Het gebouw bestaat uit een schip met twee traveeën en zijbeuken, een kruising omgeven door niet-uitspringende bijgebouwen en een ruime apsis met drie straalkapellen.  Het geheel is goed bewaard gebleven en de restauraties zijn onopvallend. De voorgevel bestaat uit een schermmuur waarvan de romaanse indeling ondanks de versterkingen intact is gebleven. Alleen het portaal werd in de 19e eeuw gerestaureerd vanwege de aantasting van het graniet en lateriet die afwisselend waren gebruikt waarbij wordt verwezen naar de gebruiken in de Velay en deze in de landen van het Keizerrijk. 
Op elk van de uitsprongen staat een zuiltje met een bladkapiteel. Het grootste deel van de raamopeningen is bewaard gebleven en op de tweede verdieping sieren blinde bogen het gevelvlak. De versiering komt daar tot uiting in de vorm van voetringen, archivolten met een geringe uitstek, staafvormige kanteelversiering en knoppen.  De hoeken worden ondersteund door een massief vierhoekig element dat een omhullende steunbeer vormt.  Alle bovenste delen werden in de 15e en 16e eeuw versterkt door middel van verhoogde muren, met daarboven een uitkijktoren en een centraal schietgat.


































Bronnen.
- Bruno Phalip in "Auvergne romane; itinéraires romanes"; Editions Faton; Dijon 2013.
- Bruno Craplet in "Auvergne romane"; Editions Zodiaque, 'la Nuit des Temps 2; Abbaye Sainte-Marie de la Pierre-qui-Vîre 1992.



Bijlagen.