Eglise Notre-Dame
te Berneuil
Beschrijving
In een uiterst aangename omgeving, in het hart van het dorp dat zijn karakter heeft weten te behouden, staat hier een van de grootste romaanse kerken van West-Saintogne. Hoewel het slechts een eenvoudige parochiekerk is, heeft ze toch een zeer monumentaal karakter dankzij de ligging van het terrein. De kerk is namelijk loodrecht op de helling van een vrij steile heuvel gebouwd, wat het kooreinde en het transept een zeer uitgesproken verticale dynamiek geeft, die nog wordt benadrukt door een verhoging die ongetwijfeld aan het einde van de middeleeuwen of tijdens de godsdienstoorlogen is aangebracht met het oog op versterking.
De plattegrond in de vorm van een Latijns kruis is niet bijzonder origineel, en de transeptarmen zijn voorzien van absdiolen die tegen de rechte travee van het koor aansluiten. Het éénbeukig schip is verdeeld in vier traveeën die worden overwelfd door een tongewelf op gordelbogen, terwijl op de viering van het transept een koepel op trompen rust, gedragen door spitsbogen. Over het geheel genomen is het gebouw zeer sober; de kapitelen aan de binnenzijde zijn glad, en aan de buitenzijde zijn alleen de modillons van de kroonlijst voorzien van gebeeldhouwde versieringen.
Berneuil getuigt ook van het nog vrij veel voorkomend gebruik, zelfs in de eerste helft van de 12e eeuw, van een gemengde metseltechniek waarbij langwerpige breukstenen worden gecombineerd met structuren van breuksteen. Dit is vooral duidelijk te zien aan de kooreinde, waar de wanden van de onderste delen van elke travee zijn bekleed met een gevelbekleding van klein metselwerk. Pilasters die als steunen fungeren, ondersteunen de grote rondbogen die omsluiten de inspringende vensters aan de binnenzijde, terwijl halfzuilen vanaf de onderzijde tot aan de kroonlijst reiken.
De romaanse westgevel draagt in grote mate bij aan de aantrekkingskracht van het gebouw. De bovenverdieping, met een gotische nis waarboven een kruisiging in bas-reliëf is aangebracht, getuigt van een verbouwing uit het uiterste einde van de middeleeuwen, net als de twee steunberen die op de hoeken rusten. Het gelijkvloers en de eerste verdieping hebben hun romaanse gevel behouden, die enigszins ingesnoerd is tussen de twee gotische steunberen. Het gelijkvloers is in drie delen verdeeld. Het portaal met drie booglijsten wordt geflankeerd door twee blinde bogen waarvan het timpaan enkele gebeeldhouwde elementen met een raadselachtige betekenis verbergt, met als belangrijkste onderdeel de figuur van de leeuw. Verschillende katachtige silhouetten, van uiteenlopende afmetingen, lijken over de twee timpaanvelden te dartelen, evenals in de rechter hoeksteen van het portaal.
Op het rechter timpaan, dat het meest versierd is, mengen twee vogels zich tussen de leeuwen. De opstelling van deze reliëfs doet vermoeden dat ze mogelijk zijn verplaatst. De twee grootste leeuwen vertonen overeenkomsten met de afzonderlijke figuren die de timpanen van Montmoreau sieren, en nog meer met die van de priorij van Ronsenac. De bovenverdieping, benadrukt door een kroonlijst met modillons, wordt verlevendigd door een hoge blinde boog waarvan de steunpunten, net als op het gelijkvloers, bestaan uit gegroefde pilasters die worden omlijst door colonnetten. De vijf rondbogen zijn eenvoudig voorzien van een archivolt met een decor van diamantpunten.
Bronnen.
- Christian Gensbeitel in "La sculpture romane en Saintogne"; Editions Christian Pirot; 1998.
- Christian Gensbeitel in "Promenades romanes en Charente"; Geste éditions; La Crèche 2013.
- Jean George in "Les églises de France; Charente"; Librairie Letouzey et Ané; Paris 1933.
Bijlagen.
