Eglise Saint-Martin
te Salles-Lavalette
Bijlagen.
-https://francearchives.gouv.fr/fr/facomponent/4386aa1a61cec709c6845b42d4d5a6345c149707
zaterdag 2 mei 2026
Eglise abbatiale Saint-Amant te Saint-Amant-de-Boixe (Charente 16)
Eglise abbatiale Saint-Amant
te Saint-Amant-de-Boixe
Geschiedenis
Aan de basis van de abdij van La Boixe stond een kluizenaar genaamd de heilige Amant. Volgens de Bollandisten zou „Amantius“ rond 320 in Bordeaux zijn geboren, als zoon van een zeer rijke vader uit Aquitanië en een Afrikaanse moeder. Aangetrokken door een ideaal van armoede zou Amantius zijn bezittingen aan de armen hebben uitgedeeld voordat hij een leerling werd van de heilige Eparche of Cybard, die een kluizenaarsleven leidde, omringd door enkele metgezellen, in een grot aan de voet van de stadsmuren van Angoulême. Op advies van deze heilige zou Amantius zich vervolgens in het uitgestrekte bos van La Boixe hebben gevestigd, in een kluizenaarshut waar hij tegen het einde van de 6e eeuw zou zijn gestorven, te midden van een kleine gemeenschap van volgelingen.
Er is niets bekend over deze eerste stichting tot halverwege de 10e eeuw, toen volgens de kroniekschrijver Adémar de Chabannes, Arnaud, bijgenaamd Manzer (de bastaard), de vierde erfelijke graaf van Angoulême, een klooster zou hebben herbouwd op de ruïnes van de oorspronkelijke ermitage, terwijl een andere versie vermeldt dat de graven van Angoulême, heren van Montignac, eerst de bezittingen en rechten van deze oude stichting zouden hebben geplunderd, totdat Guillaume II Taillefer, zoon van Arnaud, in 988 aan het bisdom Angoulême, in de persoon van bisschop Hugues, teruggeeft wat zijn vaders hem op frauduleuze wijze hadden ontnomen, in het bijzonder de kerk, die hij zojuist had herbouwd.
Er moet echter worden opgemerkt dat dit eerste “caenobium” niet op de plek van het huidige klooster stond, maar op een afgelegen plek in het bos, genaamd “la Macarine”, waar sporen van religieuze activiteit bewaard zijn gebleven, zoals blijkt uit de nog bestaande ruïnes van een kapel die aan het einde van de 12e eeuw werd herbouwd. De verplaatsing van het klooster naar zijn huidige locatie lijkt duidelijk te hebben plaatsgevonden na 1021, het jaar waarin graaf Guillaume het kasteel van Andone liet afbreken om met de ruïnes ervan het kasteel van Montignac te herbouwen. Giberge, zijn vrouw, en zijn zonen Audouin en Geoffroy overtuigen hem om ook het klooster te verplaatsen. En aangezien de gekozen locatie voor de nieuwbouw onder de bevoegdheid van bisschop Rohon valt, vraagt de graaf hem om deze af te staan, waarmee hij instemt.
De transactiegegevens die in het cartularium van de abdij waren vastgelegd, waren niet bepaald eenduidig, aangezien de bewoordingen al vanaf 1170 aanleiding gaven tot onenigheid. De overblijfselen ervan zijn overigens nog steeds te herkennen in de fundering van de gootmuur (12e eeuw) van de noordelijke zijbeuk. Een eeuw na deze verplaatsing is de welvaart van het klooster duidelijk. De schenkingen van land of renten, het beheer van het landbouwdomein en de zorg van de bisschoppen van Angoulême brachten abt Guillaume I Taillefer ertoe om in 1125 het lichaam van de heilige Amant over te brengen naar een nieuw gebouw dat hij aan het koor van het oude schip had laten bouwen, en dat bestaat uit een groot koor met parallel geplaatste, trapsgewijze geordende absidiolen, gebouwd boven een crypte die de helling van het terrein rechtvaardigt, een transept en de eerste travee van een nieuw schip dat het oude moet opvolgen, maar dat wel overwelfd zal zijn. Ondertussen vestigde een kluizenaar, Gaultier, zich in de voormalige stichting van La Marcarine en zorgde ervoor dat de kerk werd hersteld; deze werd in 1099 door Adémar, bisschop van Angoulême, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, de heilige Saturninus en de heilige Amant. Rond het midden van de 12e eeuw overweegt de heilige Bernardus, die enkele schenkingen had aanvaard in Echoisy, in het bos van La Boixe, er een cisterciënzerklooster te stichten. Door de felle tegenstand van Pierre I Titmond, abt van Saint-Amant en sinds 1149 bisschop van Angoulême, mislukt dit project in 1153. Sint Bernard geeft de reeds in aanbouw zijnde gebouwen op in ruil voor een geldelijke vergoeding.
In 1170 was de lijst van bezittingen van de abdij behoorlijk indrukwekkend; kerken en bijgebouwen van Saint-André d'Angoulême, Aussac, Ambérac, Balzac, Coulonges, Villebois, Villognon, Vindelle, la Marcarine, Notre-Dame de Montignac, Chebrac, Saint-Pierre te Sonneville, Barbezières, Saint-Clément te Chasseneuil en Poitou, Font-Javade, Saint-Albain en Bourdeille in de Périgord, enz.... Dit verklaart waarom abt Joscelin de driebeukige kerk snel kon voltooien, een project dat werd gesteund door een financiële bijdrage van Aliènor van Aquitanië. Zo kon op 15 november 1170 een plechtige inwijding plaatsvinden, in aanwezigheid van de aartsbisschop van Bordeaux, de bisschoppen van Angoulême, Saintes en Poitiers, en talrijke leken. Tegelijkertijd of kort daarna werd het vierhoekige complex van de kloostergebouwen, dat dateerde uit de 11e eeuw, verfraaid met een nieuw klooster.
Kort voor 1119 had de oude abdij Saint-Géraud in Aurillac aanspraak gemaakt op Saint-Amant-de-Boixe. Deze aanspraken, die formeel werden ontkend door de opeenvolgende abten van het klooster in de Charente, werden erkend door een bul van paus Calixte van 2 juni 1119 en bevestigd door een arbitraal vonnis dat in 1197 werd uitgesproken door Adémar, graaf van Angoulême, en de abten van Cellefrouin en Saint-Cybard. Hugues II was in 1325 de laatste abt die verplicht was de bisschopsstaf uit handen van de abt van Aurillac in ontvangst te nemen.
In de 13e eeuw verwoestte een brand het kloostercomplex en het koor van de kerk, waarvan de stenen ernstig door vuur waren aangetast. Onder Hugo II of Hugo III vond een gedeeltelijke herbouw plaats. Deze betrof het koor en de bijgebouwen van het zuidelijke transept, dat werd voorzien van een grote gotische kapel boven een met schilderingen bedekte crypte. Men maakte van de gelegenheid gebruik om in de kloosteromgang kruisribgewelven aan te brengen.
Maar de Honderdjarige Oorlog zou in heel de Angoumois een diepe en langdurige verwoesting teweegbrengen. Aan het begin van de 15e eeuw waren de inkomsten niet meer toereikend om de religieuzen te onderhouden, en waren de gebouwen opnieuw vervallen. De bisschop van Angoulême moest, op verzoek van de abt, de priorij van Villognon aan de abtsbezittingen toevoegen, een samenvoeging die op 14 augustus 1405 door de paus werd bevestigd. In 1455 stond de abdij vrijwel leeg. Na afloop van de oorlog was het archief zo door elkaar gehaald of vernietigd dat men niet meer wist waar de grenzen van de landerijen lagen en wat ieders rechten waren. In september 1482 moest een onderzoek worden ingesteld om de grenzen van de jurisdictie vast te stellen. Geleidelijk keerde de welvaart terug. Abt Regnaud liet diverse herstelwerkzaamheden uitvoeren.
Maar hij zou de laatste abt zijn die op reguliere wijze werd gekozen. De commende deed namelijk zijn intrede in Saint-Amant. Dit systeem, dat de koning in staat stelt om bewezen diensten te belonen zonder de schatkist te belasten, leidt tot de benoeming aan het hoofd van de kloosters van mensen voor wie de welvaart van de abdijen en de spirituele kwaliteit van het leven dat er wordt geleid de minste zorg is. Zij nemen genoegen met het innen van hun inkomsten, en dit is een van de oorzaken van het monastieke verval aan het einde van de Middeleeuwen. Tegen deze achtergrond zullen de godsdienstoorlogen zich afspelen; een bezoek op 30 augustus 1588 bevestigt dat de kerk en de bijgebouwen van de abdij al meer dan twintig jaar in grote staat van verval verkeren als gevolg van de oorlogen. De kerk is bijna volledig vervallen, het dakgebinte, dat het zogenaamde koorgewelf vormt, is aangetast en verrot. De klokkentoren heeft geen dakpannen en geen belfort meer. In 1612 is de abdij zo arm dat ze haar vaste kapelaans niet meer kan betalen. De priorijen zijn bijna allemaal in handen van commendatarissen die geen cijns of afdracht betalen. Het aantal geprofeste religieuzen, dat volgens de laatste statuten op twaalf bewoners was vastgesteld, daalt tot vijf in 1672 en tot drie in 1742. De armoede en de geloofscrisis in de 18e eeuw leiden vanaf 1747 tot de ontmanteling van de abdij. De priorij van Vindelle wordt toegevoegd aan het jezuïetencollege van Angoulême. Ook de andere bezittingen worden verspreid. De Revolutie zal slechts een schim opheffen. De gebouwen worden verkocht als nationaal bezit. Even later wordt de kerk bestemd voor de parochiedienst.
De volksvertegenwoordiger Charles Delacroix had een landgoed gekocht in het bos van La Boixe. De jonge Delacroix verbleef daar in 1818, 1819 en 1820 met zijn moeder, die weduwe was geworden, en bezocht de abdij, waarvan hij het beeld vastlegde in twee tekeningen die hij op twintigjarige leeftijd maakte. Iets later verklaarde Mérimée, inmiddels inspecteur van Historische Monumenten, in een brief aan Vitet van 21 mei 1845 dat de heer Abadie, naar men mij heeft verteld, nogal treurige restauraties heeft uitgevoerd in Saint-Amant-de-Boixe. Aan het einde van de eeuw en in het begin van de 20e eeuw zullen er betere worden uitgevoerd, onder leiding van Anatole de Baudot. De abdijgebouwen, die door een voormalige prefect, de heer Gélinet, van volledige verval zijn behoed, zullen in 1973 door de gemeente Saint-Amant worden aangekocht, wat na verloop van tijd een behoorlijke restauratie van dit prachtige complex heeft opgeleverd.
Beschrijving.
Of je nu via de weg in Saint-Amant-de-Boixe aankomt of vanuit de Charente-vallei via Montignac komt, springt de imposante abdijkerk meteen in het oog met haar hoge leistenen torenspits en haar enorme koor met vlak kooreinde, haar goudkleurige stenen die de kleuren van de herfstbladeren weerspiegelen, en de serene harmonie van haar lijnen. Als we ons nu vanaf het kooreinde naar de westgevel begeven langs de noordzijde van de kerk, zien we aan de voet van de muren van het schip en onder de gevel enkele lagen langwerpige stenen, vier of vijf rijen, die het huidige schip en de huidige gevel lijken te ondersteunen.
Ze steunen er inderdaad op, aangezien het hier gaat om de overblijfselen van de eerste kerk die op de huidige plek werd gebouwd; het oorspronkelijke gebouw is niet afgebroken om te worden uitgebreid, zoals zoveel commentatoren beweren; het is herbouwd om te worden voorzien van gewelven. En de aanwezigheid van langwerpige stenen, kleiner dan die uit de 12e eeuw, maakt het mogelijk om het eerste klooster ten minste gedeeltelijk te reconstrueren, aangezien er, naast een kerk met een breed enkel schip met houten dakconstructie, waarvan onbekend is welk koor erop aansloot, het grootste deel van de vierhoek van het klooster, met zijn grote gebouw aan de zuidkant, parallel aan de kerk, dat vanaf het begin de refter huisvestte. Een ommuring, waarvan enkele overblijfselen bewaard zijn gebleven, was op dezelfde manier opgetrokken. Deze ommuring dateert van vóór de huidige voorgevel, waartegen zij aan de zuidzijde aansloot, en verklaart de lichte asymmetrie ervan.
Het eerste klooster legde dus de basis voor het klooster dat het een eeuw later verving, behalve in het oostelijke gedeelte, waar het koor ongetwijfeld kleiner was.
De kerk van 1125.
Bij het betreden van het schip, dat men vanaf de brede ingangstrap overziet, valt onmiddellijk de eenheid op van de eerste vijf traveeën van dit uitgestrekte drievoudige schip, in de stijl van de Poitou, en de breuk die de zesde travee van het schip en de rest in dit geheel vormen. Men voelt ook meteen de breuk tussen de as van de romaanse delen en die van het koor, dat in de gotische periode werd herbouwd.
Van onder de koepel van de klokkentoren heeft men een prachtig uitzicht op de elementen van een uitgestrekt romaans koor. Tegenover, aan de rechterkant, ziet men het rechte gedeelte van het koor , dat via een grote rondboog met twee gordingen in verbinding stond met een grote absidiool, waarvan de toegangsboog terug te vinden is in het zuidelijke kruisbeuk. Aan de noordzijde, die vandaag de dag is gewijzigd door de uitbreiding van het gotische koor, zijn slechts minimale overblijfselen van deze indeling te vinden, maar de grote gotische spitsboog die deze heeft vervangen, toont in doorsnede de noordelijke absidiool die een tegenhanger vormde van de andere, en die men kan zien met de boog van haar halve cirkel vrijwel intact. Zo moet men zich de verdwenen apsis van de kerk voorstellen, gescheiden van de zojuist beschreven travee door twee zuilen op pilasters, die een gordelboog dragen. Rechts zien we een van deze pilasters, of steunmuren, die nog steeds zijn halfzuil draagt, voorzien van een prachtig bladkapiteel. Samen met een tegenhanger aan de noordzijde markeerde deze de scheiding tussen het rechte deel van het koor en de halfronde apsis. En direct daarna markeert een zuiltje het begin van een halfronde muur. Dit was, aan de zuidzijde, de eerste van de kolommen die de ramen van de apsis omlijstten.
Als men naar links kijkt, ziet men deze grote absidiool, met daarnaast een kleinere, en dan wordt de plattegrond van het gebouw uit het begin van de 12e eeuw duidelijk. Het gaat om de trapvormige indeling van de absidiolen, die in de tweede helft van de 10e eeuw in Cluny II werd gerealiseerd en in de loop van de 11e eeuw in talrijke gebouwen, al dan niet benedictijns, werd overgenomen. Er zijn nog talrijke voorbeelden van te vinden in Berry. In Saint-Amant hebben commentatoren geschreven dat er aan weerszijden van de apsis twee absidiolen waren. Hoewel er aan de zuidkant sporen van waren, heeft de reconstructie door Baudot deze doen verdwijnen. Hoe dan ook was de zuidelijke zijbeuk korter dan de andere, gezien de aanwezigheid van kloostergebouwen aan die kant.
De versiering van de romaanse kapitelen bestaat, naast bladwerk, uit een gewapende ridder te paard in de grote noordelijke absidiool. De transeptarmen, overwelfd met tongewelven die zijn hersteld met gepleisterde baksteen, worden aan het uiteinde elk verlicht door twee ramen met kleine kapitelen met oosterse dierenmotieven. Op de vier samengestelde pijlers van het kruisgewelf wisselen bladeren en oosterse dierenmotieven elkaar af. Deze kenmerken zijn terug te vinden in de kathedraal van Angoulême, maar daar zijn ze pas vanaf ongeveer 1122-1125 allemaal samen te zien. Het is redelijk om uit te gaan van een klein tijdsverschil tussen het model en het gebouw dat daarop is gebaseerd. Men kan dus aannemen dat in 1125, het jaar van de overbrenging van de relikwieën, dit deel van de kerk nog niet volledig voltooid was. Waar heeft de overbrenging dan wel plaatsgevonden? Uiteraard in de crypte die door het hoogteverschil van het terrein noodzakelijk was, een crypte die vandaag de dag is opgevuld sinds de instorting in de 13e eeuw.
In het schip is de zijbeuk die het dichtst bij het transept ligt, zowel aan de noord- als aan de zuidzijde, vierkant en overdekt met een prachtig graatgewelf. Dit was het ontwerp dat voor de rest van het schip was voorzien. Maar de werkzaamheden werden tijdelijk stilgelegd om dit deel van het gebouw tot aan de gewelven te kunnen voltooien. En om het gewicht van de klokkentoren te kunnen ondersteunen, werden aan de zijde van het schip deze merkwaardige pijlers gebouwd, bestaande uit een muur met daarin slechts een boog als een soort venster, en niet uit een grote boog. Deze uitzonderlijke constructie komt nauwelijks voor, behalve in Saint-Paul de Cordoue, waar ze bijna hetzelfde is en om soortgelijke redenen is aangebracht. Men wilde deze eerste bouwfase zo goed mogelijk afronden dat men zelfs in het middenschip de korte tongewelven van de travee bouwde, waarvan de aansluiting met de rest van het schip nog steeds te zien is. In deze travee, zowel in het middenschip als in de zijbeuken, vertonen de kapitelen een grote gelijkenis met de eerder genoemde exemplaren. De blinde verdieping van deze klokkentoren draagt, ondersteund door vier pendentieven, een halfronde koepel op een trommel die versierd is met rondbogen. De ramen, die oorspronkelijk het kruising verlichtten, zijn later dichtgemetseld. Evenzo kreeg de koepel aan het einde van de middeleeuwen zes geprofileerde ribben die de opening voor de klokken omlijsten, maar geen dragende functie hebben. Vanuit het noordoosten zijn aan de buitenkant de twee intacte absidiolen te zien, maar de apsis is verdwenen. Je moet naar het midden gaan om te zien hoe de ronding en de kroonlijst onhandig aansluiten op de gotische reconstructie.
Maar wat meer dan wat ook aan de gevel van Angoulême doet denken, is de buitenversiering van het noordelijke kruisbeuk, aan de westzijde. Gescheiden door steunberen, vormen een ingang en twee blinde bogen met een timpaan een verfijnd versieringspatroon.
De ingang heeft twee booglijsten. Het binnenste gewelf, te midden van ranken, vertoont vijf medaillons, met bovenaan het Lam, een afbeelding van Christus, en aan weerszijden de symbolen van de vier evangelisten. David, die harp speelt, en Samson die de leeuw overwint, zijn afgebeeld aan de basis van de buitenste booglijst, en deze voorafschaduwingen van Jezus in het Oude Testament passen hier perfect. De rest, monsters en ranken, doet denken aan ivoor en oosterse stoffen. Dit prachtige, soepele decor siert kapitelen, dekstukken en bogen. Op de twee bogen links van de deur zijn sporen te zien van polychromie in watergroen, oker en rood, die bijdraagt aan de pracht van een decor dat rond 1118 in Angoulême verscheen en hier een zekere evolutie laat zien. Daarentegen zijn de zes apostelen, gegroepeerd per drie in twee timpanen, van een aanzienlijk lagere kwaliteit dan de modellen uit Angoulême. Op één daarvan is nog steeds de naam van Petrus gegraveerd.
De travee van het schip uit dezelfde periode van dit geheel vormt een verlengstuk van de decoratie door middel van een lange fries waarop een jachttafereel is afgebeeld dat doet denken aan dat van Angoulême, maar dan nog levendiger. Ondanks de beschadigingen is het een waar meesterwerkje.
De eerste verdieping van deze zijde van de kruisbeuk is voorzien van drie bogen met palmetten, met in het midden van elk een afzonderlijke figuur. De figuur rechts is een abt, de andere zijn minder duidelijk te herkennen. De hoofden zijn weggehamerd. De maker is dezelfde als die van de demonen en de twee dansende zaligen in Angoulême en van het timpaan van Saint-Saturnin.
De campagne van voor 1070.
De verandering is onmiddellijk merkbaar. Aan de buitenkant is de esthetiek van de kathedraal van Angoulême verlaten ten gunste van een geometrische versiering die zowel in de profilering van de ramen als in de gevel tot uiting komt. Binnen heeft de rijke versiering van de kapitelen plaatsgemaakt voor een eenvoudige, bijna sobere ruwe vorm, bedoeld om beschilderd te worden. Er zijn nog enkele sporen van over, in de vorm van vereenvoudigde bladversieringen in rood en zwart. Tegelijkertijd werden de traveeën verlengd om het aantal geplande pijlers te verminderen, en werden in de zijbeuken de graatgewelven vervangen door tongewelven. Zo kwam men uit op zes traveeën in plaats van zeven.
De westgevel vormt een statige afsluiting van dit mooie, ietwat sobere decor; de driedeling door middel van vier halfzuilen benadrukt de binnenste architectuur. In het midden bevindt zich de breed uitlopende ingang met vijf rondbogen, daarboven een raam met drie bogen tussen twee blinde bogen. Aan de zijkanten zijn twee bogen te zien. De noordelijke herbergt een graf, waarachter nog niet zo lang geleden de resten van een niet ontcijferbaar fresco te zien waren. De zuidelijke is smaller. Men zegt dat de reden hiervoor is dat hier de ommuring tegen aanleunde die bij de kloosterpoort hoorde, die men, voor meer dan de helft vervallen, op het voorplein ziet en die uitkwam in een vierkante toren. De eerste verdieping van de zijpanelen van de gevel draagt een oculus, nu dichtgemetseld, in een grote blinde boog. Een klein modern fronton heeft de plaats ingenomen van een oorspronkelijke bekroning van onbekende vorm, wellicht een grote boog onder een fronton zoals in Chateauneuf-sur-Charente en bij de Abbaye-aux-Dames te Saintes. Op de kruising van het transept rijzen de twee verdiepingen van de vierkante toren op: de ene is blind, met vijf bogen per zijde, de andere is open, met drie rondbogen die worden geflankeerd door zuiltjes. Een grote spits van leisteen, die al aan het begin van de 19e eeuw bestond – aangezien hij op een schets van Delacroix staat afgebeeld – bekroont het geheel. De spits werd in 1998 door de bliksem getroffen en is inmiddels weer hersteld.
De kloostergebouwen.
De kloostergang is sterk verminkt. Van de oostvleugel, waar zich de kapittelzaal onder de slaapzaal bevond, is geen spoor meer over. In de noordvleugel, die tegen de kerk aanligt, zijn nog verschillende grafnissen bewaard gebleven, die net als de muur zelf grondig zijn gerenoveerd. Van de westvleugel, die van de voorraadkamers, zijn enkele bogen overgebleven waarvan de vele gedraaide zuilen het einde van de 12e eeuw aankondigen en doen vermoeden dat de galerijen overwelfd waren. In deze hoek bevond zich een klein vierkant hokje met daarin de wastafel van de monniken, zoals het hoort vlakbij de deur van de refter, die nog steeds zichtbaar is aan het einde van de galerij, met door vuur aangetaste roodachtige stenen deurposten.
Aan de buitenkant zijn in deze vleugel van de kelderruimten een romaans raam en sporen van verbouwingen bewaard gebleven; raamopeningen, een schietgat en een wenteltrap, die wijzen op het einde van de middeleeuwen.
Het mooiste overblijfsel van dit hele complex is het reftergebouw. Het is een bouwwerk uit de 11e eeuw. Maar de bovenste delen met archaïsche ramen met een ingekerfd linteel, één per travee aan de noordzijde, werden in de 12e eeuw aan de zuidzijde overgenomen met grote, onversierde vensters. Onder een van deze ramen is de kleine schietgat in rondboog te zien die de leesstoel verlichtte. Deze traveeën worden begrensd door steunberen met twee uitsprongen, uitgevoerd in mooi metselwerk. Onder de refter, die in de 17e-18e eeuw werd omgebouwd tot een reeks cellen, heeft de helling van het terrein geleid tot de inrichting van een grote lage zaal, overwelfd met een licht gebroken tongewelf met gordelbogen, die waarschijnlijk dienst deed als extra voorraadkamer. Het hele gebouw vertoont sporen van een dakbedekking met leisteen.
Bronnen.
- Pierre Dubourg-Noves in "Congrès archéologique de France; Charente", 153e session; Société Française d'Archéologie, Paris 1999.
- Jean Georges in "Les églises de France; Charente"; Libraire Letouzey et Ané; Paris 1933.
- Christian Gensbeitel in "Promenades en Charente"; Geste Editions; La Crèche 2010.
- Sylvie Ternet in "Les églises romanes d'Angoumois"; Le Croît Vif; Paris 2006.
Bijlagen.
Abonneren op:
Posts (Atom)