Eglise Saint-Martial
te Le Douhet
Beschrijving.
Dit kleine, kwetsbare kerkje, zoals blijkt uit de massieve steunberen, werd gewijd aan Sint-Martial. Het bestaat uit één schip, verdeeld in vier traveeën, met een tongewelf en afgesloten door een diep koor, dat als enige enkele kapitelen heeft die versierd zijn met plantenrankwerk en dieren.
Aangezien de klokkentoren in de 15e eeuw is herbouwd, ligt alle aandacht op de gevel in Charentaise-stijl, met zijn deur met brede booglijsten geflankeerd door twee blinde bogen onder een krachtige kroonlijst met kapitelen versierd met bladwerk en monsterlijke hoofden; de middelste boog is voorzien van een raam onder een verbouwd fronton.
Het centrale portaal is versierd met vrij sobere booglijsten. Op de onderste is het Paaslam afgebeeld tussen vier engelen die in paren boven elkaar staan, waarbij de aureool wordt gedragen door de twee engelen die het dichtst bij staan. De drie andere gordingen zijn versierd met plantmotieven die per gewelfsteen worden herhaald, met uitzondering van de laatste verdieping, die kaal is maar wordt benadrukt door een gebeeldhouwde archivolt met twaalf apostelen, gecentreerd rond een Christus in majesteit. Als mystieke verwijzing wordt dit direct bekroond door een fijn bewerkte kruisafneming op de modillón van de kroonlijst.
Foto wikipedia
Terwijl de zijdelingse booglijsten zijn gebeeldhouwd – de ene met een dambordpatroon en de andere met sobere acanthusmotieven – is de fries, die in een ononderbroken lijn de kapitelen aan weerszijden verbindt, rijker versierd met ranken in dezelfde stijl, als onderdeel van de kapiteellichamen, maar in het midden daarvan steken tragische taferelen af die moeilijk te interpreteren zijn. Links staat een bebaarde man naast een rechtopstaande slang die hij met zijn rechterhand vastpakt; met zijn linkerhand houdt hij de hand vast van een ander figuur die een gekromde leeuw bij de kin vasthoudt, terwijl in het midden van het tafereel een dreigend masker opvalt.
Rechts lijkt Christus met de kruisvormige aureool zich te richten tot een engel die voor een kronkelende slang staat, waartegen een in elkaar gezakte man zich verdedigt; een vrouw grijpt hem bij de knie en probeert hem aan zijn haar overeind te trekken, terwijl achter haar een laatste figuur een dreigende stok vasthoudt.
Dit bescheiden en verbouwde gebouw behoort dankzij zijn vakkundige beeldhouwkunst, de rijke versiering van de gevel – die nog wordt versterkt door de geribde zuilen bij de ingang – en de raadselachtige iconografie tot de pareltjes van de Saintogne.
Bronnen.
- F. Eygun in "Saintogne romane"; Edition Zodiaque, 'la Nuit des Temps 33'; Abbaye Sainte-Marie de la Pierre-qui-Vîre 1970.
- Christian Geinsbeitel in "Promenades romanes en Aunis-Saintogne"; Geste éditions; La Crèche 2007.
- Christian Geinsbeitel in "La Sculpure romane en Saintogne"; Editions Christian Pirot; 1988.
Bijlagen.
