Eglise Notre-Dame
te Cressac;
Cressac-Saint-Génis;
Coteaux-du-Blanzacais
Beschrijving.
De parochie van Cressac ligt aan de rand van het voormalige bisdom Angoulême. De beroemde kapel van de Tempeliers, die zich in dezelfde gemeente bevindt, lag overigens in de Angoumois. De kerk die ons hier interesseert, dateert duidelijk van vóór die van de militaire orde. René Crozet heeft namelijk het belang ervan voor onderzoekers van de vroege romaanse kunst in Saintogne aan het licht gebracht. Opgemerkt moet worden dat het grensgebied tussen het zuiden van Angoumois en het oostelijke deel van Saintogne rijk is aan monumenten uit de 11e eeuw. Naast Cressac zijn er bijvoorbeeld ook Poulignac en Bouteville, de abdijkerk van Puypéroux, Pérignac, Porcheresse, Bécheresse, Chavenat, Nonac, Saint-Eutrope en Saint-Cybard-de-Montmoreau, om er maar een paar te noemen.
De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Cressac heeft een eenvoudige plattegrond, met een schip, een iets smallere travee onder de klokkentoren en een apsis. Het geheel is opgetrokken uit kleine, min of meer regelmatige blokken met dikke voegen. De steunberen die de klokkentoren ondersteunen, verbonden door onversierde boogreeksen, zijn van maatstenen. Het schip, dat vroeger een houten dakconstructie had, is bedekt met een modern gipsgewelf, waarvan de aanleg heeft geleid tot het aanbrengen van nieuwe ramen. De oorspronkelijke raamopeningen, die hoger waren geplaatst, zijn echter nog steeds goed zichtbaar; ze zijn alleen dichtgemetseld. Hun zijstijlen zijn van natuursteen en hun monolithische lintelen zijn ingekerfd. Opvallend is de aanwezigheid, aan de noordzijde, van een raam dat in de dikte van de middelste steunpilaar van de klokkentoren is uitgespaard om de rechte koortravee te verlichten. Deze opstelling, die in het zuidwesten welbekend is, komt in Saintogne alleen voor in Cressac en Bougneau. Porcheresse in Angoumois vertoont een identieke opstelling.
De apsis, die van buitenaf zeer eenvoudig is, wordt bekroond door een kroonlijst met modillions. Binnenin wordt ze geflankeerd door boogreeksen. Het middelste raam, dat aan de buitenkant is aangepast, wordt aan de binnenkant geflankeerd door twee zuiltjes, terwijl de twee andere openingen daar niet over beschikken.
De westgevel is verdeeld in twee registers en wordt bekroond door een puntgevel. Het rondboogportaal met twee gladde booglijsten wordt geflankeerd door twee smallere, maar op dezelfde hoogte. De pijlers van het portaal bestaan uit twee zuiltjes met gebeeldhouwde kapitelen.
De verdieping wordt gekenmerkt door vier pilasters die uit de tussenliggende kroonlijst oprijzen, wat uniek is in Saintogne.
De structuur van de travee onder de klokkentoren en van de apsis, waarbij de muren van kleine breuksteen worden versterkt door elementen van gehouwen steen zoals de binnen- of buitenbogen, steunberen, komt aan het einde van de 11e eeuw, en zelfs aan het begin van de 12e eeuw, vaak voor in gebouwen uit de regio. Zowel aan de binnen- als aan de buitenkant van de apsis en bij het westelijke portaal is een gebeeldhouwd decor te zien. Wat meteen opvalt, is de vormgeving van de kapitelen, die in deze regio uitzonderlijk is, maar in het zuidwesten van Frankrijk wel bekend is; het gaat om een vorm waarbij een afgeknotte kegelvormig onderste deel wordt gecombineerd met een parallellepipedum.
Het decor van Cressac bestaat voornamelijk uit rankversiering en vlechtwerk, afgewisseld met talrijke afbeeldingen van mensen en dieren, die nog erg schematisch zijn, maar soms wel in vrij complexe composities zijn verwerkt. Links van het portaal steekt een figuur die op de rand van het kapiteellichaam staat met opgeheven armen in de muilen van twee dieren die boven menselijke hoofden uitsteken; rechts lijkt ook een eenvoudig hoofd door een dier te worden aangevallen. Een identieke scène is te zien in de apsis, op een kapiteel van het middelste raam, waar twee viervoeters een hoekmasker omringen. Dit thema van grote hoofden in de bovenste hoek, met nauwelijks geschetste gezichten, komt meerdere keren terug in de apsis. Een ervan lijkt een „glimlachende“ leeuw voor te stellen. De modillons van het koor tonen ons enkele kleine staande figuurtjes en hoofden, eveneens van relatief matige kwaliteit. Bepaalde aspecten van dit decor, zoals het houwwerk en de aanwezigheid van vlechtwerk, doen denken aan een vrij vroeg werk uit de 11e eeuw. Maar veel andere details, zoals verstrengelde stengels, een kleine leeuw op bladeren en die grote hoofden – die een onhandige weergave zijn van menselijke hoofden, dierlijke of monsterlijke hoofden die zo vaak voorkomen in de beeldhouwkunst van Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje, maar ook in Poitou in de tweede helft van de 11e eeuw, doen vermoeden dat we te maken hebben met een „archaïserende“ beeldhouwkunst die op zijn vroegst uit het einde van de 11e eeuw stamt. Deze datering wordt overigens bevestigd door de architectonische analyse.
Bronnen.
- Christian Geinsbeitel in "La sculpture romane en Saintogne"; Editions Christian Pirot; 1988.
- Christian Geinsbeitel in "Promenades romanes en Charente"; Geste éditions; la Crèche 2003.
Bijlagen.
